Guðný Lára Guðrúnardóttir skrifar
Fjarðarheiðargöng voru skilgreind sem næsta jarðgangaverkefni Íslands. Sú niðurstaða byggði á áratugalangri faglegri vinnu, víðtækri pólitískri sátt og skýrum öryggissjónarmiðum. Undirbúningi er lokið. Göngin eru tilbúin til útboðs.
Samt er nú lagt til að þau víki.
Þetta er ekki saklaus forgangs færsla í töflu/excel. Þetta er ákvörðun sem hefur bein áhrif á öryggi fólks og framtíð samfélags.
Vegurinn yfir Fjarðarheiði liggur í yfir 600 metra hæð. Hann lokast reglulega tugum daga á ári. Þar hafa orðið alvarleg slys og banaslys. Þetta eru staðreyndir sem liggja fyrir í opinberum gögnum. Hættan er þekkt. Hún er raunveruleg.
Þrátt fyrir það er samfélagi á Seyðisfirði sagt að bíða áfram.
Fjarðarheiðargöng eru ekki ný krafa eða skyndihugmynd. Þau hafa verið samþykkt í fyrri samgönguáætlunum. Sveitarfélög á Austurlandi hafa skipulagt sameiningu, þjónustu og uppbyggingu út frá þeirri forsendu að örugg heilsárstenging yrði að veruleika.
Samgönguáætlanir eiga að vera langtímastefna sem fólk, fyrirtæki og heilu samfélögin geta treyst á. Þær eiga að byggja á faglegu mati og skapa fyrirsjáanleika. Ef full undirbúin öryggismiðuð verkefni geta verið færð til án nýrra raka, þá er ekki aðeins verið að breyta röðun. Þá er verið að veikja trúverðugleika opinberrar stefnumótunar.
Þetta snýst því ekki aðeins um jarðgöng. Þetta snýst um ábyrgð.
Viljum við búa við stjórnsýslu þar sem stórar og faglega undirbyggðar ákvarðanir um öryggi og innviði geta sveiflast með pólitískum vindum eða öllu heldur pólitískum stormum? Viljum við að langtímaáætlanir ríkisins standi aðeins þar til ný áhersla tekur við?
Fjarðarheiðargöng eru fyrst og fremst öryggisverkefni. En svo eru þau líka byggðastefna í framkvæmd. Þau eru hluti af þeirri skyldu ríkisins að tryggja jafnræði íbúa landsins.
Að fresta þeim er meðvituð ákvörðun um að láta heilt samfélag halda áfram að búa við aðstæður sem allir vita að eru óviðunandi.
Guðný Lára Guðrúnardóttir er sveitarstjórnarfulltrúi í Múlaþingi og íbúi á Seyðisfirði
COMMENTS